OLUR YA UNUTURSAK ...

Yağmurlu ve soğuk bir kış günü, 

yırtık pırtık paltolar giymiş iki çocuk kapımı çaldı.

"Eski gazeteniz var mı, bayan?" Çok işim vardı.  Önce hayır demek istedim,

ama ayaklarına gözüm ilişince sustum.  İkisinin de ayaklarında eski

sandaletler vardı ve ayakları su içindeydi. "İçeri girin de size kakao

yapayım." dedim. Hiç konuşmuyorlardı. Islak ayakkabıları halıda iz

bırakmıştı. Kakaonun yanında reçel ekmek de hazırladım onlara, belki

dışarıdaki soğuğu unutturabilir, azıcık da olsa ısıtabilirdim minikleri.

Onlar şöminenin önünde karınlarını doyururken ben de mutfağa döndüm ve

yarıda bıraktığım işleri yapmaya koyuldum.Oturma odasında ki sessizlik

dikkatimi çekti.Bir an kafamı uzattım içeriye küçük kız elindeki boş

fincana bakıyordu. Erkek çocuğu bana döndü ve  "Bayan, siz zengin

misiniz?" diye sordu. "Zengin mi? Yo hayır!" diye cevaplarken çocuğu,

gözlerim bir an ayağımdaki eski terliklere kaydı. Kız elindeki fincanı

tabağına dikkatle yerleştirdi ve "Sizin fincanlarınız ve fincan

tabaklarınız takım." dedi. Sesindeki açlık, karın açlığına benzemiyordu.

Sonra gazetelerini alıp çıktılar dışarıdaki soğuğa. Teşekkür bile

etmemişlerdi, ama buna gerek yoktu. Teşekkür etmekten daha öte birşey

yapmışlardı. Düz mavi fincanlarım ve fincan tabaklarım takımdı. Pişirdiğim

patateslerin tadına baktım. Sıcacıktı patatesler. Başımızı sokacak evimiz

vardı. Bir eşim vardı ve eşimin de bir işi, bunlar da fincanlarım ve

fincan tabaklarım gibi uyum içindeydi. Sandalyeleri şöminenin önünden

kaldırıp, yerlerine yerleştirdim. Çocukların sandaletlerinin çamur izleri

halının üzerindeydi hala. Silmedim ayak izlerini. Silmeyeceğim de. Olur

ya; unutuveririm ne denli zengin olduğumu. Siz sakın unutmayın ne kadar

zengin olduğunuzu... Ben unutmayacağım.

Bu öyküye yakışan nefis bir Arap Özdeyişi: "Ayakkabım yok diye

üzülüyordum; ta ki ayaksız bir insan görene kadar."..

mustafa mert